Το κοστούμι του Ζούμπαχ .

Μια φορά κι έναν καιρό σ'ένα όμορφο βασίλειο ζούσε ένας μικρός κύριος ...... από τότε που θυμόταν τον εαυτό του, του άρεσε το παιχνίδι , το να διασκεδάζει , η ανεμελιά γενικότερα .

Ποτέ δεν τον ενδιέφερε το τι θα φορέσει και το πως θα στολιστεί ..... αυτό που τον ενδιέφερε ήταν
να περνάει καλά με τους φίλους του,
να γελάει
και να χαίρεται την κάθε μέρα του .

Τώρα όμως είχε μεγαλώσει πλέον ... έγινε παληκάρι ..... έπρεπε να βγει στην κοινωνία και να παίξει με τους δικούς της κανόνες .... να πουλήσει τον εαυτό του στην αγορά της, και να πιάσει όσο το δυνατόν καλύτερη τιμή ..... αποφάσισε λοιπόν ότι θα έπρεπε να ξεκινήσει από τη συσκευασία και το παιχνίδι της πρώτης εντύπωσης ... είχε έρθει ο καιρός να ράψει το πρώτο του κοστούμι .



Είδε ότι σχεδόν όλοι οι "μεγάλοι" γνωστοί του τα πρόσεχαν πολύ αυτά ..... κι όλοι έραβαν τα κοστούμια τους στο ραφείο του κ . Ζούμπαχ .... διάσημος ράφτης ο κ. Ζούμπαχ που η φήμη των ικανοτήτων του ξεπερνούσε τα σύνορα του βασιλείου .



Κάποια μέρα λοιπόν το πήρε απόφαση και χτύπησε την πόρτα του μόδιστρου .... μετά τις συστάσεις ακολούθησε η συμφωνία και ο ράφτης ξεκίνησε την δημιουργία του παίρνοντας τα πρώτα μέτρα .

Πέρασαν αρκετές μέρες γεμάτες ανυπομονησία και μ εκείνη τη γοητεία της προσμονής ...

Όταν κάποια στιγμή τελείωσε το κοστούμι , ο ήρωας μας στάθηκε μπροστά στον καθρέφτη για τις τελευταίες διορθώσεις. ...παρατήρησε τότε ότι το δεξί μανίκι ήταν λίγο κοντό.

"Νομίζω ότι το μανίκι είναι κάπως κοντό για το χέρι μου", είπε στο Ζούμπαχ. "Ίσως θα πρέπει να το μακρύνεις".

"Το μανίκι δεν είναι κοντό", απάντησε ο ράφτης, "Το χέρι σου είναι μακρύ. ....τράβηξε λίγο το χέρι σου μέσα στο μανίκι και θα είναι εντάξει".


Ο φίλος μας έκανε απρόθυμα εκείνο που του είπε ο ράφτης αλλά αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να φύγει από τη θέση του ο γιακάς του σακακιού.

"Το μανίκι φαίνεται εντάξει τώρα αλλά κοίτα πόσο κενό υπάρχει ανάμεσα στο λαιμό μου και το σακάκι"!


"Το σακάκι δεν έχει τίποτε", είπε ο Ζούμπαχ αμυντικά. "Αυτό που πρέπει να κάνεις είναι να ανασηκώσεις λίγα εκατοστά το δεξί σου ώμο".


Ο άνθρωπος μας έκανε πάλι εκείνο που του είπε ο ράφτης, αλλά τώρα η πλάτη του σακακιού είχε ανέβει στη μέση του. ...όταν το έδειξε στο ράφτη εκείνος του είπε:
"Χαμήλωσε το κεφάλι σου και σκύψε μπροστά.... δε θα υπάρχει το παραμικρό πρόβλημα"


Τελικά ο φίλος μας έφυγε από το κατάστημα μ ένα τελείως άβολο περπάτημα πιστεύοντας όμως ότι το κοστούμι του ήταν άψογο.

Μπήκε σε ένα λεωφορείο πηγαίνοντας στο σπίτι του κι εκείνος που καθόταν πλάι του γύρισε ,τον κοίταξε και γέλασε .

"Πάω στοίχημα ότι αγόρασες αυτό το κοστούμι από το Ζούμπαχ το ράφτη"!

"Πώς το κατάλαβες"; ρώτησε ο φίλος μας με περιέργεια .

"Γιατί μόνον ο Ζούμπαχ θα μπορούσε να ράψει κοστούμι για

έναν σακάτη σαν και σένα "




Ο φίλος μας κατάλαβε την κατάστασή του αλλά αφού το σκέφτηκε προτίμησε να φαίνεται και να κινείται σαν σακάτης παρά να βγάλει το μοναδικό του κοστούμι που ήταν το εσιτήριο για όλα τα δανεικά από άλλους όνειρά του .
Άλλωστε ούτε ο πρώτος θα ήταν ούτε ο τελευταίος που θα έκανε τη "μικρή" αυτή θυσία .





Από τότε πέρασαν πολλά χρόνια ..... η Ζούμπαχ με τον καιρό έγινε πολυεθνική Α.Ε και δημιούργησε χιλιάδες παραρτήματα σε όλο τον κόσμο .

Αντιπρόσωποι της στη σύγχρονη εποχή : παπάδες και σατανιστές , πολιτικοί- τρομοκράτες και "ιδεολόγοι" επαναστάτες της βίας , οπαδοί συνδέσμων και αυτοχριζόμενοι σωτήρες , όλοι πλέον θέλουν να σου πουλήσουν τα κακοραμμένα ρούχα τους .

Ρούχα εθνικιστικά , θρησκευτικά , πολιτικά , καλλιτεχνικά σε διάφορους χρωματισμούς τάσεων και ρεύματων ... ρούχα διαχωρισμού , ανταγωνισμού ,ωχαδερφισμού ..... κοστούμια , φορέματα , μπλουζάκια ,παλτά , φτιαγμένα δήθεν στα μέτρα σου κι όμως μια κάποια δυσφορία τη νιώθεις .

Τα υφάσματα έγιναν πιο λεπτά , σχεδόν αόρατα κι όμως το πνίξιμο παραμένει ...και πως να συνηθίσει κανείς στο σακάτικο περπάτημα όταν βαθιά μέσα του είναι υγιής ?

Και πόσο να κρατήσει αυτή η εσωτερική υγεία όταν το πρόβλημα παραμένει ?





Οι ιδεοληψίες , οι εθισμοί , η βία και η απώλεια νοήματος είναι το τελικό αποτέλεσμα στη χρόνια χρήση τέτοιων ρούχων.


Το χειρότερο είναι ότι με τέτοια ρούχα γεμίσαμε και τα συρτάρια μας για την προίκα των παιδιών ..... δήθεν για να επιβιώσουν σ αυτή τη ζούγκλα που βρίσκεται έξω από το παράθυρό μας ..... το άλλοθι μας .... δυστυχώς .




Πιστεύω ότι αυτές οι όμορφες βόλτες στην blog-ο-γειτονιά είναι τόσο αγαπητές γιατί μπορείς αν θέλεις να κυκλοφορείς ανώνυμα και χωρίς τα "ρούχα" σου .... μπορείς να τα βγάζεις , να ξαποσταίνεις και να παίρνεις μια ανάσα ..... και μπορεί να συναντήσεις ανθρώπους που κάνουν το ίδιο για να διαπιστώσεις ότι δεν είσαι μόνος .... φαντάζει πιο εύκολο να γράψεις ένα
" σ' αγαπώ " ,
από το να το πεις φορώντας το "κοστούμι" σου... τις πιο πολλές φορές είναι λύτρωση να εκφράζεις τον εσωτερικό σου κόσμο ....κι "έξω" δεν σου δίνεται εύκολα αυτή η δυνατότητα .


Η επόμενη ανάρτησή μου θα έχει να κάνει μ έναν κύριο που γύρισε σχεδόν όλο τον πλανήτη κάποια εποχή. Έδειχνε στον κόσμο αυτά που είχε ξεχάσει πλέον ότι φοράει, και συμβούλευε όποιον είχε την υπομονή να τον ακούσει ,να πετάξει στο καλάθι των αχρήστων όλα εκείνα τα ανθυγιεινά ρούχα ... όχι.... δεν προσπαθούσε μ αυτό τον τρόπο να πουλήσει τα δικά του συνολάκια ..... ήταν οπαδός, του να σταθείς γυμνός στον καθρέφτη και να ξαναβάλεις την ανεμελιά , την αγάπη ,
την ελευθερία
και το παιχνίδι στη ζωή σου .


Φυσικά η πανίσχυρη Ζούμπαχ Α.Ε όταν κατάλαβε τι συμβαίνει, του επιτέθηκε, και το αποτέλεσμα μπορείτε να το φανταστείτε .... ωστόσο έμειναν γραπτά του για να θυμίζουν σε όλους μας ότι ποτέ δεν είναι αργά για το προφανές ....

κι ότι

πάντα θα υπάρχουν ψαλίδια .