Προσευχή

.




Ένα με τη γή από κάτω μου , θεέ μου

Ένα με τον πάνωθέ μου ουρανό

Ένα με τους σπόρους που φυτεύω θεέ μου

Ένα με τις καρδιές που αγαπώ




Τη στάχτη μου , χώμα κάνε θεέ μου

Και την ανάσα μου αγέρα

Τη λαγνεία μου , αγάπη κάνε θεέ μου

Και ζωή το θάνατό μου .

Τη βρήκα σ ένα βιβλίο επιστημονικής

φαντασίας του Clive Barker.




Ο Barker είναι θα έλεγα λίγο περίεργος συνοδοιπόρος ,
πάντα "αιρετικός" ότι κι αν σημαίνει σήμερα αυτή η λέξη .
πάντα προκλητικός στα φανταστικά
"ταξίδια" του πέρα από τις πέντε αισθήσεις .



Σε κάποια άλλη εποχή φαντάζομαι ότι θα μπορούσε
να προκαλέσει (για τα βιβλία και τα πιστεύω του) ,
έκτακτη γενική συνέλευση οικουμενικής συνόδου
και νομίζω ότι αν ήταν στο χέρι κάποιων
ο θάνατος της Υπατίας
θα θεωρούνταν γαλήνιος απέναντι στον δικό του .



Όμως εδώ στάθηκε με σεβασμό ... δεν ξέρω αν τη βρήκε ή
αν την έγραψε ο ίδιος , πάντως την τοποθέτησε
σ ένα κιτρινισμένο από τα χρόνια χαρτί ,
σφηνωμένη ανάμεσα στο πλαίσιο και στο τζάμι
σε κορνίζα φωτογραφίας αγαπημένων απόντων .


"Υπήρχε κάτι παρήγορο , ανακουφιστικό στο
απλοϊκό μήνυμα αυτής της προσευχής ... η ελπίδα που εξέφραζε
για ενότητα και αλλαγή "

... η ελπίδα που πάντα θα συνοδεύει
το ανθρώπινο είδος , όπως κι αν αυτοπροσδιορίζεται
ο καθένας μας .





Μου έκανε κι εμένα κλικ και θέλησα να την βάλω εδώ ...
να σας πω τη δική μου αλήθεια ,
δεν μου φαίνεται και τόσο απλοική ,
δεν νομίζω ότι χρειάζονται ακροβασίες λέξεων
για να πεις το ουσιαστικό .... ούτε για να το αιτηθείς ,
στον φορέα της προσωπικής σου πίστης .


Μοιάζει με κείνα τα μικρά λεκτικά σύμβολα
που από σεβασμό αφήνονται αυτούσια
στο πέρασμα του χρόνου ,
αμόλυντα από υποκειμενικές προσθέσεις και επεξεργασίες ,
μεταφέρουν καθάριο το αρχικό μήνυμα
δημιουργώντας σημεία αναφοράς .